Si gjithmonë, në fund ka një përmbledhje të shkurtër.
Mos harroni historinë ? Он на днях заезжал в гости, и рассказал одну забавную историю. Мне кажется, вам будет интересно. Дело не в самой истории, а в том, что так, блин, бывает. Я оглянулся на свой личный опыт, и увидел сразу несколько таких Тёть.
Në fillim të viteve 2000, djali ynë punonte në një kompani françize 1C. Aty gjërat ishin mjaft të çuditshme në lidhje me shitjet. Ishin vetëm katër menaxherë, duke përfshirë pronarin. Njëri drejtonte departamentin e mbështetjes dhe njëkohësisht shiste shërbime/projekte (mjaft mirë, për të qenë të sinqertë). Pronari shiste gjithçka, sepse nuk paguante vetes komisione, dhe kështu ia dilte mjaft mirë. Një djalë regjistrohej si menaxher, shiste diçka dhe pastaj u transferua në Moskë (thuhet se tani hap dyert në konferenca, si një roje).
Menaxherja e katërt ishte Teta. Teta ishte e zgjuar dhe u angazhua shumë me temën – UPP (atëherë ky ishte produkti kryesor 1C, "Menaxhimi i ndërmarrjeve prodhuese", ai më i komplikuar dhe më i shtrenjtë). Në ato kohë kishte një bum në automatizimin e fabrikave, njerëzit ishin në radhë, nuk kishte shpëtim.
Problemi kryesor atëherë ishte mungesa e specialistëve. Heroi ynë erdhi në firmë në shtator 2005, dhe aty ishin duke u realizuar 2 projekte të implementimit të UPP.
I kështu, dy projekte të implementimit të UPP-së, dhe vetëm një njeri në kompani që di ndonjë gjë për UPP-në – Vasja. Për ndershmëri, duhet të pranohet se nga të gjitha UPP-të ai dinte vetëm buxhetimin. E po, nëse jemi krejt të sinqertë, kjo është një nga nën-sistemët më të pakonsumuara të UPP-së.
Njëkohësisht me djalin tonë në kompaninë erdhi dhe Lёka. Djaloshi ynë sapo përfundoi universitetin, ndërsa Lёka kishte ndonjë përvojë pune me 1C 7.7 (paraardhësi i versionit 8, i dyti më i popullarizuar). Heroi ynë dhe Lёka ishin ulur afër njëri-tjetrit, kështu që u bënë shokë dhe pas një muaji dhanë provimin për platformën. Ky ishte një provim, më parë ishte ekskursion – vinte një mësues nga 1C, duhet të zgjidhnin dhe t’i dorëzonin atij detyrën për programim.
Pas dhënies së provimit, djaloshi ynë dhe Lёka menjëherë u bënë Specialistë të Nderuar – kjo ishte e rrallë, sepse vetë platforma 8.0 kishte ekzistuar vetëm dy vjet dhe pak njerëz kishin kaluar këtë provim.
Natyrisht, të dy ata u dërguan menjëherë në ambrazurë – u dërguan në një qytet të njohur, në një fabrikë të madhe, për të implementuar UPP. Një muaj pas punësimit, me përvojë në 1C8 si një muaj. Në pyetjen e klientit "A dinë ata UPP?" Vasja kthen me siguri kokën, dhe shkon në pushim. Vasja atje ishte drejtori i projektit.
Pastaj, si zakonisht – u merakosën, kuptuan, pas gjashtë muajsh projekti u përfundua me përllogaritjen e kostos dhe dorëzimin e TVSH-së.
Tani në kompani kishte 3 specialistë për UPP – Vasja, Ljoha dhe djali ynë. Vasja, megjithatë, menjëherë u largua për të punuar si drejtor IT në një fabrikë tjetër, ku po implementonte gjithashtu UPP – kjo ishte një tjetër sëmundje e asaj kohe, tregu i specialistëve për UPP në Çeljabinsk mathej me njësi njerëzish.
Dhe këtu u shfaq Teta. Projektet e para për UPP ishin shitur para saj, personalisht nga pronari. Dhe Teta e mori punën shumë seriozisht.
Teta shiste projekte kaq mirë, sa njerëzit luteshin për të. Dhe, duket, ajo fama pati një ndikim mbi të. Teta vendosi se projektet e shitura ishin praktikisht pronësia e saj.
Ajo, natyrisht, ajo nuk e tha këtë me zë të lartë. Por zgjedhte vetëm ajo ekzekutuesit për projektet. Projekti i parë e shiti menjëherë pas përfundimit të atij, ku punonin djali ynë dhe Lёkha.
U shtua çështja e zgjedhjes së ekzekutorit kryesor (atëherë e quaja «kryetari teknik i projektit»). Përpara Tetës ishin dy kandidatë. Lёkha – i shkathët, buzëqeshës, komunikues, vendimtar. Djali ynë – një geek i ri (22 vjeç), mendon për vetën, introvert, përbuz menaxherët si klasë (atëherë ai i konsideronte vetëm programuesit si njerëz).
Natyrisht, në projekt shkoi Lёkha. Ndërsa djali ynë shkoi të merret me UT, BP, ZUP etj. (produkte më të vogla softi 1C).
Projekti zgjati diku rreth gjashtë muaj. Lёkha dhe Teta u bënë miq të ngushtë, madje u ulën në të njëjtën zyrë. E implementuan mirë, fituan mirë, përmirësuan kompetencat, sollën disa specialistë në nivelin e ndihmësve.
Lёkha do të donte që të merrte edhe djalin tonë në projekt, si ekzekutor, por Teta vendosi që nuk ishte e nevojshme. Nuk e di pse.
Teta në këtë kohë krijoi një radhë të re projektesh, një koleksion të tërë, me diamantin e saj që ishte Fabrika e Madhe, pjesë e Grupit të Madh të Kompani. Leha përfundonte projektin dhe gëzuar fërkonte duar, duke pritur një shije të re.
Dhe radhë ishte në të vërtetë një radhë – kuti dhe licenca u shiten, por implementimi nuk kishte filluar. Atëherë ishte në modë të mbanin klientët në pauzë me kursin e QSC (qendra e certifikuar e mësimdhënies) – sillje grupe në zyrën tënde dhe mësodhe UPP. Çdo grup – një javë e plotë. Kështu mund të shtrije për disa muaj, duke marrë tashmë para të pakthyeshme.
Dhe pastaj ndodhi diçka. Djaloshi ynë nuk e di saktësisht, por qarkullonin thashetheme të tilla. Leha, siç e përmenda më lart, ishte ulur me Teten në të njëjtën zyrë. Menaxherët e zyrës ishin stërvitur: nëse telefononin dhe pyesnin për UPP, duhej të kalonin te Teta. Dhe ja, një herë, Teta doli të pinte një cigare, telefoni ra, dhe Leha foli me klientin në vend të saj.
Ja, kjo është ajo, një mashtrim. E fortë, e plotë dhe e vërtetë. Për atë projekt që përfundoi Lejka, mbetën disa punë të vogla - Tezja nuk i lejoi as ato copëza për t'i mbaruar. E ndërpreu plotësisht nga çdo temë e saj, që ishte e lidhur me УПП. Dhe temat e УПП ishin vetëm të saj.
Por projektet duhet të bëhen. E kujtoj djalin tonë - erdhi, buzëqeshi me mirësjellje, si të mos kishte ndodhur asgjë, dhe tha - le të fillojmë zbatimin e УПП. Duke përfshirë, të mbarojmë copëzat e projektit të Lejkës.
Dhe djali ynë kishte në plan të jepte dorëheqjen - çfarë do të bënte, duke u endur e pa punë, nëse nuk i jepnin punë? Nuk ishte «nuk ka punë», por «nuk japin punë». Të shkoja të lëmosha para Tezës - ndiheshin paksa e frikshme. Në përfundim, ai ishte në kërkim të punës. Dhe atëherë - ajo vet erdhi.
E pyeti Lejkën, nëse do të ofendoheshin - jo, tha, është në rregull. Unë, tha, kam menduar për disa gjëra, kështu që mos u shqetëso.
Pra, i dolën djali ynë dhe copëzat, dhe diamanti nga koleksioni i Tezës - zbatimi i УПП në Fabrikën e Madhe. Për ato kohë, ky projekt ishte thjesht gjigant.
Po, djali djaloshi ynë, ai rekrutoi dy djem – Kostjanin dhe Lenka. I pari është thjesht programues, ndërsa e dyta është e diplomuar si kontabile. Përpiqej të bëhej programatore, por nuk arriti për shkak të thonjve të gjatë – ishte e papërshtatshme të shkelmonte në tastierë, dhe e kishte të vështirë t'i priste. Provuan të shtypnin butonat me një laps – shumë e ngadaltë. Kështu ajo hoqi dorë dhe u bë konsulente (një nga më të mirat në Çeljabinsku, për ta thënë të vërtetën). Në atë kohë, konsulentët ishin gati inekzistentë, madje nuk kishte as certifikata të tilla.
Ata shkuan për të implementuar, dukë sjellë ndonjë gjë në funksion, zhvilluan njohuri të thella për UPP – krijuan një borxhi deri në palcë. E gjithë kjo histori zgjati rreth një viti.
Në këtë kohë, Lёkha tregoi se çfarë kishte shpikur. Ai u mor vesh me pronarin dhe vetë nisi të shiste UPP. Domethënë, ai ishte si programues, ashtu edhe menaxher projektesh dhe shitës. Nuk funksionoi menjëherë, por në fund shiti UPP diku, askush nuk e di në çfarë fushe, formoi një ekip dhe shkoi për ta implementuar. Çfarë kohësh ishin – asnjë internet normal, asnjë punë nga distanca, vetëm për të tërhequr trupin e tij në terren.
Në projektin tonë ndodhi një çudi. Zbatuar po përfundon, duket se gjithçka është në rregull, dhe në atë moment - hop! - ai, për ndonjë arsye, u grind me Tëtën. Nuk e mban mend, madje, se për çfarë ishte. Diçka tha keq, e pa keq, bëri ndonjë shaka të papërshtatshme (ka një «kompetencë» të tillë).
Ajo menjëherë e merr djalin tonë nga projekti, për fare, si dikur me Lёkёn. Dhe caktova Lenkën si udhëheqëse.
Lenka është një person i shkëlqyer, por di vetëm për llogaritë financiare dhe taksat, dhe pagat. Por atje është prodhimi. Sigurisht, ajo shkoi, mori me vete një programues (të njerëzit e djalit tonë Tёta ndaloi t'i merrte, vetëm të rinj), diçka ata provuan të bënin, por nuk munden, dhe ndodhi një ngatërrim.
Të ta tha që të mos i drejtohen djalit tonë. Por pa të, nuk mund të kuptojnë. Lёka është diku, Vasja është larguar me kohë. Dhe mbeti Lenka e mjerë, e cila duhet të gjejë ndonjë zgjidhje.
Ajo e shpiku një plan - tajnisht shkoi tek djalin tonë, ndërsa Tёta nuk ishte në punë. Kërkoi falje që ndodhi kështu, dhe si ndodhi ata zgjidhën problemet e projektit, dhe aty përfundoi projekti.
Këtu u rikthye Lёkha. Jo thjesht kështu, por me një lajm – ai largohet. Dhe jo vetëm, por me të gjithë ekipin e tij. Sepse ishte i lodhur.
Më saktë, jo kështu. Ai ishte i lodhur më herët, kur Teuta e shkarkoi nga projekti sipas logjikës së saj. Pas kësaj, siç e kam thënë, ai erdhi me një plan. Në shikim të parë, ai kishte menduar të shiste projektet vetë. Por doli të ishte më e komplikuar.
Ai tashmë dinte të shiste, të implementonte UPP, të udhëhiqte projektin, të programonte, dhe kishte një ekip, të unifikuar nga një jetë e gjatë në stepa. Çfarë zgjidhjeje duket këtu? E thjeshtë – Lёkha u largua me ekipin dhe krijoi franshizën e tij. Diku në një qytet tjetër, duket.
Ndërsa djali ynë mbeti. Pothuajse pa punë, sepse volumet kryesore atëherë ishin për UPP, dhe atje mbizotëronte Teuta. Ai, sigurisht, u përpoq të anashkalonte atë, bisedonte shumë me pronarin, por nuk arrinte të gjente një zgjidhje normale. Ishte si i ndaluar.
Teuta tani kishte të preferuar të rinj, të cilëve u jepte projektet. Rustam, për shembull – djali ynë e kishte punësuar, një tip i mirë, i gëzuar. Puna më Teutën përfundoi dhe pastaj iku dhe hapë një franshizë të tij.
Po, pra një periudhë pritjeje dhe kërkimesh për mundësi, ai u ndje i pafuqishëm dhe i zemëruar. Filloi të ndihej i mbyllur dhe i shqetësuar me botën përreth.
Asnjë nga kompetencat e tij nuk ndihmuan për të siguruar projekte normale dhe detyra. Ai kishte tashmë 5 certifikata specialisti, një certifikatë për menaxher projektesh, pozitën "Drejtor i Cilësisë", kishte realizuar zhvillimin e porositur për 1C (në sistemin standart UPP ndodhej kodi i tij), ishte miqësuar me drejtorin e departamentit të zhvillimit të UPP-së, e thërrisnin për punë të gjithë klientët – si Fabrika e Madhe, ashtu edhe projekti që ai e përfundoi për Lёkёn. I kishin besuar edhe mbështetje dhe përmirësim të softuerit të brendshëm – kjo ishte një lloj njohjeje më të lartë të cilësisë së programimit. Të gjitha intervistat për programuesit i zhvillonte vetëm ai – kontrollonte njohuritë teknike dhe metodologjike. Provonte gjithashtu të punonte me zhvillimin e brendshëm – kishin një njësi të tillë që krijonte produkte të veta. Kryehoqi disa zgjidhje që u përfshinë në PМК "Mashinostroenie" (ishte një monstruoz nga 1C). Në përgjithësi, ai përpiqej të ishte i dobishëm kudo.
Por, edhe pse kishte bërë kaq shumë, nuk e merrte asnjëherë punën. Sepse, thjesht, i kishte thënë diçka të gabuar Tёtës.
Dhe sa e la, çfarë të bëj – hipotekë.
Fenomeni i kësaj Zonje është ende i paqartë për të. Pra, motivet e saj mua më duken të kuptueshme. E paqartë është se si biznesi reagon ndaj këtyre motiveve.
Vetëm e qartë është numri i madh i atyre që u larguan. Dhe më shumë ose më pak e qartë është sa prej tyre krijuan francha të veta, ose organizuan ndonjë degë të dikujt në Chelyabinsk. Në bisedë, djaloshi ynë, pa ndonjë përpjekje, përmendi nëntë.
Vetëm Lenka nuk u largua. Duket se gratë ndonjëherë dinë të kuptojnë njëra-tjetrën.
Kriteri i vetëm për të marrë një punë apo projekt normal ishte 'të i pëlqesh Zonjës'. Kështu, pa asnjë shpjegim, pa ndonjë rider apo kod veshjeje. Ose i pëlqen, ose jo. Trishtues.
A të ka ndodhur edhe ty ndonjëherë?
Përmbledhje
Njeriut i përket instinkti i pronësisë. Loja ime, bicikleta ime, laptopi im.
Disa e sjellin këtë instinkt në punë.
Marrin në dispozicion disa burime dhe i konsiderojnë si të tyret.
Projektet, detyrat, kontratat, madje edhe mobili – rregullat e shpërndarjes bëhen shumë personale.
Derisa ky ‘distributori’ nuk është kapur në flagrancë dhe nuk është ndaluar, instikti i tij pronarësie përkeqësohet. Siç duket, nëse askush nuk ankohet, atëherë - gjithçka bëhet siç duhet.
Ai tashmë beson me dëshmi se gjithçka bën saktë. Se ai është ai i vetmi që kupton se kush dhe cilat burime duhet t'i takojnë.
Dhe njerëzit që nuk arrijnë të bashkëjetojnë me ‘pronarin’ e burimeve, largohen. Jo sepse nuk mund, por sepse nuk duan.
Prandaj, biznes, hap sytë, siç thonë në fshat.
Burimi: habr.com
