Ai shkruante pa pushim për programin e tij në foro dhe faqe të ndryshme. Të gjithë e shmangnin si të ishte një leprë, e pakësonin, e ndalonin. Por ai vazhdonte. Me anë të një kërkimi të thjeshtë, ishte e lehtë të kuptohej se ai rithente në foro me programin e tij qëkur ishte krijuar rrjeti. Dhe shkruante për programin e tij të mrekullueshëm pothuajse pa pushim. Kjo këmbëngulje niste interes. Ndoshta edhe një respekt të caktuar për përkushtimin e autorit. Duke e mbështetur atë, u përballa me një agresion të papritur nga komuniteti, duke u ndjerë njësoj si ai vetë.
Megjithatë, në biseda private me autorin, ai pranoi të ndante me mua programin e tij. Për një arsye, ai kishte vetëm një version për DOS, dhe kështu edhe për versionin 5:9.
Gjatë shqyrtimit të kodit burimor, kalova me vështirësi përmes një rrëmujë kodi dhe komentesh. Logjika e ngatërruar e algoritmit dukej se fshihte diçka më shumë se sa thjesht një algoritëm për renditjen e masivave. Të gjitha këto degëzime, metoda, konstantë përbënin një vizion të paqartë, të paarritshëm për masën gri. Duke u fatiguar nga shikimi i kodit burimor, vendosa të kaloj në programin vetë.
Më ishte dashur shumë mund për ta ndërtuar dhe nisur atë në makinën virtuale. Rezultati i punës së programit ndryshonte vazhdimisht nga një nisje në tjetrën. Në disa të dhëna programi funksiononte shpejt, në disa ngadalë, disa madje refuzonin të renditnin. Duke parë logët, më filluan të më dhimbnin kokën dhe më vinin në mendje mendime të çuditshme. Kush jam unë, përse po e bëj këtë, pse, kush jam? Duhet të flija, vendosa...
Unë.
E kuptova se si funksiononte në të vërtetë programi! E kujtova qëllimin e tij, nuk ishte thjesht renditja e këtyre masivave të kota. Programi lejonte kopjimin e personalitetit tim, të individualitetit tim.
PĂ«r kĂ«tĂ« ishte e nevojshme tĂ« gjendej dikush qĂ« do tĂ« shfaqte pak simpati dhe do tĂ« pranojĂ« ta niste programin nĂ« makinĂ«n e tij. NĂ« kĂ«tĂ« rast, simpatia ishte elementi kryesor pĂ«r aktivizimin. Ndryshe, procedura e kopjimit tĂ« mendjes do tĂ« ishte e pamundur. MegjithatĂ«, nuk Ă«shtĂ« mirĂ« tĂ« shumohen entitetet pa masĂ«, edhe entitetet aq gjeniale sa unĂ«. NjĂ«soj si zakonisht, duke krijuar njĂ« temĂ« tĂ« re nĂ« njĂ« forum tĂ« zakontĂ«, fillova tĂ« shkruaj: âProgrami im punon dhe tregon rezultate mĂ« tĂ« mira se tĂ« gjithĂ« algoritmet tuaj tĂ« poshtĂ«r...â
Një problem i vogël ishte se nuk mund të kujtoja se përse po bëja gjithçka këtë, e përsërisja këtë herë pas here, përsëri e përsëri. Megjithatë, kjo nuk ishte kaq e rëndësishme, ajo çka kishte rëndësi ishte se programi funksiononte.
PS: Të gjitha ngjarjet dhe personazhet janë të sajuara, çdo rastësi e emrave dhe ngjarjeve me reale është e rastësishme.
Burimi: habr.com
