Ako ay matanda at tanga, at nasa unahan mo ang iyong buong buhay, mahal na programmer. Ngunit hayaan mo akong bigyan ka ng isang payo na tiyak na makakatulong sa iyong karera-kung, siyempre, plano mong manatiling isang programmer.
Ang mga payo tulad ng "magsulat ng magandang code," "magkomento ng iyong trabaho nang maayos," at "matuto ng mga modernong frameworks" ay lubhang kapaki-pakinabang, ngunit sa kasamaang-palad, ang mga ito ay pangalawa. Ang mga ito ay isang nahuling pag-iisip sa pinakamahalagang kalidad na dapat mabuo ng isang programmer.
Ito ang pangunahing katangian: isang matanong na isip.
Ang mapagtanong isip ay hindi gaanong kasanayan kundi ito ay isang pagnanais na maunawaan ang isang hindi pamilyar na kapaligiran, maging ito ay isang bagong teknolohiya, isang bagong proyekto, o mga bagong tampok ng isang programming language.
Ang isang matanong na isip ay hindi likas, ngunit sa halip ay isang natutunang kalidad. Bago magtrabaho bilang isang programmer, halimbawa, hindi ako nagkaroon ng isa.
Sa aming trabaho, ang matanong na isip ay kadalasang nangangahulugan ng pagnanais na malaman kung bakit hindi gumagana ang bastard. Hindi alintana kung sino ang sumulat ng code—ikaw o ibang tao.
Kung titingnan mo ang anumang gawain na nilulutas mo o ng iyong mga kasamahan, sa mga simpleng salita ay ganito ang hitsura: unawain ang problema, humanap ng lugar para sa mga pag-edit, gumawa ng mga pag-edit.
Ang aktwal na programming ay nagsisimula lamang sa dulo ng chain, habang ang pangunahing bahagi ay isang tuluy-tuloy na ehersisyo sa intelektwal na pag-usisa. Parehong ang pangwakas na kalidad ng solusyon at ang bilis ng paglikha nito ay nakasalalay hindi sa iyong kakayahang magsulat ng code, ngunit sa iyong pagnanais na mabilis na maunawaan at mahanap kung saan kailangang itulak ang sumpain na code na ito.
Paano bumuo ng isang matanong na isip? Hindi ito kumplikado. Nakagawa ako ng isang simpleng diskarte maraming taon na ang nakalilipas:
Para hindi na mahihiyang ipakita ng mga boys.
Kung ang iyong solusyon ay hindi nakakahiyang ipakita sa mga lalaki, kung gayon ito ay mahusay. Kung naghuhukay ka ng malalim sa isang problema at hindi nahihiyang sabihin sa mga lalaki ang tungkol dito, kung gayon ikaw ay isang mahusay na tao.
Huwag lang gawing motto ng Alcoholics Anonymous ang pahayag na ito. Kung hindi mo pa ito naiisip, o nagsulat ng crappy code, sumuko sa kalagitnaan, at ngayon ay naglalagay ng isang emosyonal na estriptis ng "Napakatanga ko at hindi ako natatakot na aminin ito!", Ipinagmamalaki ang iyong kawalan ng kakayahan at umaasang awa, ikaw ay, sayang, hindi isang programmer.
Narito ang isang halimbawa. Kamakailan lamang, ang isang intern ay may kinakalikot na problema sa isang medyo kumplikadong mekanismo—parehong teknikal at pamamaraan. Ginugol niya ang buong araw, sa pagkakaalam ko. Karamihan sa kanyang sarili, ngunit humingi din siya ng tulong sa kanyang mga kasamahan. Iminungkahi ng isa sa mga mas may karanasan na subukan niyang mag-debug. Pagsapit ng gabi, gumapang sa akin ang intern.
Sa totoo lang, naisip ko na ang intern ay naghahanap sa maling lugar at nakikita ang maling bagay, at kailangan kong magsimulang maghukay sa simula pa lang. Ang korona ay pagpindot, talaga. Ngunit ang intern ay isang hakbang ang layo mula sa isang solusyon. Sa katunayan, tinulungan ko siyang gawin ang hakbang na iyon. Ngunit hindi iyon ang pangunahing punto.
Ang pangunahing bagay ay ang intern ay nagpakita ng tunay na pagkamatanong. Alam mo ba kung paano makilala ang tunay na pagkamatanong? Ito ay simple: kapag ang isang baguhan ay nakahanap, o halos nakahanap, ng isang solusyon, gumagalaw na nakakaalam kung ano ang paraan, sa lahat ng gulo at slog, ay hindi sumusuko, hindi nagtapon ng tuwalya, kahit na ang lahat sa kanilang paligid ay pinagtatawanan sila at ang mga "eksperto" ay nagbibigay ng payo sa kanila tulad ng "alamin ang matematika" o "tingnan ito sa debugger."
Sa kabila ng napakababang kahusayan ng paglutas ng problema sa ibinigay na halimbawa, ang paglalakbay na ginawa ng intern ay hindi nakakahiyang ipakita sa mga lalaki. Sa ating mga lumang araw, ang mga ganoong tao lamang ang nakaligtas - dahil walang mga espesyalista, ang bawat teknolohiya ay ganap na hindi pamilyar sa lahat, at tanging isang matanong na isip lamang ang makapagliligtas sa kanila.
Ang isang matanong na isip ay pantay na karaniwan sa mga baguhan at beterano. Ang kulay-abo na buhok, isang tonelada ng mga sertipikasyon, at mga taon ng karanasan ay hindi nagpapahiwatig ng isang matanong na isip. Personal kong kilala ang ilang programmer na may mga taon ng karanasan na sumusuko kapag nahaharap sa anumang kumplikadong gawain. Ang magagawa lang nila ay magsulat ng code ayon sa mga pagtutukoy, kung saan ang lahat ay malinaw na inilatag, hanggang sa mga pangalan ng mga talahanayan at mga variable.
Kaya, pareho ang mga intern at mga baguhan: ang iyong mga pagkakataon ay kapareho ng sa mga beterano. Huwag hayaang lokohin ka ng karanasan at mga sertipikasyon ng isang lumang kamay—hindi nakadepende diyan ang isang mausisa na isip.
Anuman ang iyong gawin, tandaan - gawin ito sa paraang hindi mahihiyang ipakita ito ng mga lalaki. Itinuro ito ng samurai: kung susulat ka ng isang liham, isaalang-alang na ang tatanggap ay isabit ito sa dingding. Iyon ang kinalabasan.
Ang diskarte na "para hindi mahihiyang ipakita ng mga lalaki ito" ay napaka-simple at madaling gamitin anumang oras. Huminto ngayon, sa isang oras, o sa isang taon, at sagutin: hindi ka ba nahihiya na ipakita sa mga lalaki kung ano ang nagawa mo? Nahihiya ka bang ipakita sa mga lalaki kung gaano ka nagsikap at kung paano ka naghanap ng solusyon? Nahihiya ka bang ipakita sa mga lalaki kung paano ka nagsusumikap na mapabuti ang iyong pagiging epektibo araw-araw?
Oh, at huwag kalimutan kung sino ang pinag-uusapan natin. Hindi ito ang iyong deskmate, ang iyong manager, o ang iyong kliyente. Ito ang buong mundo ng programming.
Pinagmulan: www.habr.com
